महंगीदै गएको गोलभेडासंग रबिको सेल्फी, चोरी होला भनेर बोकेर स्टुडियोमै पुगे (भिडियो)

कृषि प्रधान देश हेर्दा हेर्दा विचौलिया प्रधान देश भयो । कृषि योग्य जमिन प्लट प्लटमा विक्री भए । उत्पादन शुन्य प्राय भयो, देशको पैसा विदेश गयो र हाम्रो भान्सामा आउने तरकारीको मूल्यले आकाश छोयो ।तरकारीको मूल्यले आकाश छोएर के गर्नु, उत्पा दन गर्ने किशान हातमा ठेला छ । विचौलियाको हातमा पैसाको बिटो । किसानले साइकलबाट मोटरसाइकलमा प्रगति गर्न सकेन विचौलियाका सपरिवार मोटरमा हुइकिन थाले । किशानको पसिना तरर्, विचौलिया चाँही मोटरमा सरर् ।कृषिमा आत्मनिर्भरता नभए पछि अब देशलाई कृषि प्रधान देश भन्नु भन्दा पनि कृषि प्रधान हुन पुनः प्रयत्नरत देश भनिदिदा उपयुक्त होला ।

गोलभेडाको मूल्य थ्री डिजिटमा पुग्यो । एउटा इन्टे«स्टिी कुरा भनौ । दर्शकहरु कहिलकाँही केही सेलिव्रेटीहरुसँग सेल्फी लिनु हुन्छ र उक्त फोटो सामाजकि सञ्जालमा राखेर प्रस्तस्तै लाइक, सेयर, कमेन्टहरु कमाउनु हुन्छ ।अब जमाना चेन्ज भयो कुनै सेलीबे्रटी को भन्दा चाँही गोलभेडाको मूल्य चर्काे भैसक्यो । गोलभेडा किनेर खान सक्ने मान्छेको हैसियत नै बेग्लै भैसक्यो । त्यसैले अब सेलिब्रेटी होइन गोलभेडासँग सेल्फी लिनुस् । त्यसपछि ओहो, यो त गोलभेडा किनेर खान सक्ने मान्छे रहेछ भनेर तपाईको फलोअर्स नै बढ्छन् । मैले त यी गोलभेडासँग सेल्फी लिइसके ।

यी १४० रुपैयाँ किलोमा अघि भर्खर किनेको गोलभेडा, हराउला, चोरी होला भनेर यही स्टुडियोमा नै लिएर आएको छु । सेल्फी त मलाई २५ रुपैयाँमा एउटा दाना मात्र आउने कागतीसँग लिन मन थियो । अर्को सेल्फी मलाई एक मुठ्ठाको ४० रुपैयाँ पर्ने साग सँग पनि लिन मन थियो । एक मुठा साग होइन एक मुठ्ठा परालले बाँधेको एक त्यान्दो सागसँग भनौ न अझ ।सेल्फी साग र कागतीसँग लिन मन थियो तर आज सकिन, भोली १ गते तलब आउँछ त्यसपछि खल्तीमा भएको पैसा थपथाप गरेर कागति र सागसँग सेल्फी लिनु पर्ला ।

त्यतिमात्र होइन यो विहेको सिजनमा परम्परागत विहे गर्नेहरुको किस्सा झन इन्ट्रेस्टिङ छ ।केटालाई केटी र केटीलाई केटा जुराइदिने लमीहरुलाई केटा वा केटी पक्षले जब खानदान कस्तो हो, के कस्तो हैसियत छ भनेर सोधिन्छ, सारा लमीहरु जवाफमा भन्न थालेका छन् हजुर कुल घरानको कुरा नगरौ, असाध्यै हुने खाने परिवार हो, दिन दिनै तरकारीमा पनि गोलभेडा हालेर खान्छन र कागति निचोरेको गोलभेडाको अचार त प्रत्येक दिन साँझ विहानै भन्सामा अटुट ।हुनेखानेका लागि सुन्दा हल्का रमाइलो सुनिएपनि हुँदा खानेहरुले तरकारी किनेर खान कठिन भैसक्यो ।

किसनाको बारीबाट १३ रुपैयाँमा हिडेको तरकारी उपभोक्ताको भान्सामा पुग्दा ८०÷९० रुपैयाँको भैसक्छ । यसरी बाटैमा, मोटर टु मोटर, सटर टु सटर सयाँै प्रतिशत भाउ बडेको तरकारीको मूल्यमा बिचमा बस्ने एक थोपा पसिना न बगाउनेले तर मार्छ ।गरीब किसान जसले आफ्नो पसिना सिंचेर तरकारी उमार्छ उसको घर परिवारको गरिबी जस्ताको त्यस्तै छ नत तरकारी किन्ने उपभोक्ताले नै सस्तोमा तरकारी किन्न पाए । तरकारीका विचौलियाको जीवनस्तर, जीवनशैली यस्तो छ कि यो देशका किशानले यही देशमा बसेर यो जुनीमा सायद त्यस्तो सानदार जीवन कहिल्यै बाँच्न पाउने छैनन् ।

त्यसैले यो देश कृषि प्रधान देश रहेन यो देश विचौलिया प्रधान देश भैसक्यो । अर्काको पसिना विचमा बसेर खाने जस्तो सजिलो काम छोडेर कसले हातमा ठेला उठाउँछ ? त्यही भएर होला पुस्तौदेखि खेती किसानी गर्दै आएका पुर्खाका सन्तानहरु आफ्नो पाखो बारी बाँझो छोडेर खाडीमा ५५ डिग्रीको गर्मीमा जागिर खान बाध्य भए ।आफ्नै खेत बारीमा काम गर्दा चिट चिट आउने पसिना त बेला बेलामा सरर् बहन हावाले सुकाउथ्यो । तर खाडीमा चिसो हावा चल्दैन, मुटु पोल्ने तातो बालुवा मिसिएको हावा बहन्छ, पसि ना सुकाउन लगाएको लुगा खोलेर मज्जाले निर्चोनु पर्छ ।

किसान बचाउन सकेको भए आँखाले भ्याए जति जमिन भएको नेपालीको छोरी कहिल्यै सितल नहुने खाडीमा जान्थ्यो ?न सहुलियत, न प्रोत्साहन, न बजार न मूल्य । फलस्वरुप रोपनीका रोपनीको उर्वर पाखो बेचेर शहरको भिडमा ४ आना जग्गा किन्ने र ५÷१० बर्ष विदेशमा हाड घोटेर सानो घर बनाउने भन्दा माथि आमा नेपालीको सपना पुग्न सकेन । गाँउमा स्वच्छ हावा पानी र रमाइलो परिवेषमा लठ्ठी विना ३ गाँउ डुल्न सक्ने वा आमा शरहको सानो घरको छिँडीको चिसोले थला परे, रोगी भए ।यस्तो उर्वर भूमी, सुन फल्ने खेतबारी भएको देशले जग्गा प्लटिङ गर्छ।

त्यो जग्गा बैंकमा धितो राख्छ र आफ्ना नवयुवकहरुलाई बालुवा नै भएको देशमा पठाउँछ, त्यहाँ श्रम गरेको पैसा नेपाल पठाएपनि उसको त्यही पैसा विदेश पठाएर यो देश चामल, दाल, तरकारी, लत्ता कपडा, तेल, चिनी, सबका सब कुरा किनेर पसिनाको पैसा फेरी विदेश पठाउँछ । गाउँघर, शहर बजार, अड्डा अदालत, सिंहदरबार बालुवाटार मेचिदेखि महाकालीसम्म हरेक क्षेत्रमा विचौलिया नै विचौलीया पालेर पनि समृद्धिको गफमा ताली पड्काउन सक्ने जनता संसारको कुनै पनि देशमा पाइदैन, शिवाय, हाम्रो नेपालमा ।

यो पनि पढ्नुस 

हातको मैला सुनको थैला के गर्नु धनले, साग र सिस्नो खाएको बेस आनन्दी मनले’ महाकवि लक्ष्मीप्रसाद देवकोटाका यी पंक्तिमा मात्रै सीमित रहेन अहिले सिस्नोको चर्चा । कुनै बेला गाउँघरमा दुई छाक खानाको जोहो गर्न नसक्नेहरूले समेत तुच्छ खानाको रूपमा लिने गरेको सिस्नो अहिले शहरका ठूला–ठूला डिपार्टमेण्ट स्टोर, तारे होटल, रेष्टुँराहरूमा महँङ्गो खानाको परिकारमध्येमा पर्न थालेको छ ।

घरभित्र छिराउन मिल्दैन भनिने सिस्नो अहिले डिपार्टमेण्ट स्टोरहरूमा सजिएर दिनमै हजारौं रूपैयाँ बराबरको बिक्री हुन थालेको छ । सिस्नोको उत्पादन, प्रशोधन र बिक्री गर्दै आएको सुनसरीको हिमालयन एग्रो प्रोडक्टले देशका मुख्य शहरहरूमा सिस्नो पाउडर पुयाइसकेको छ ।

राजधानीमा मुख्य कार्यालय रहेको सो कम्पनीले सिस्नो पाउडर देशभित्रमात्रै नभई अमेरिका, बेलायत, जापान, हङकङ, कोरियालगायतका मुलुकहरूमा पु¥याइसकेको छ ।

गोरखा, सिन्धुपाल्चोक, दोलखालगायत देशका विभिन्न ग्रामीण मुलुकहरूमा रहेका विभिन्न सहकारीहरूले सङ्कलन गरेको सिस्नोलाई राजधानीमा ल्याएर प्रशोधन गरी प्याकेजिङ र ब्राण्डिङमा जुटेको हिमालयन एग्रो प्रोडक्टले तयार गरेको रावा नामक ब्राण्डको सिस्नो सुप र चिया अत्यन्तै लोकप्रिय रहेको दाबी गर्छन् प्रबन्ध निर्देशक विशाल राई । वार्षिक ६० देखि ७० लाखको सिस्नो पाउडर बिक्री गर्दै आएका राईले यसकै आन्तरिक र बाह्य बजार विस्तार गर्नेतर्फ लागेको बताउँछन् ।

सिस्नो पछिल्लो समयमा सिस्नोको महत्वलाई बुझेर यसको कारोबारमा ओइरिने सङ्घ-संस्थाहरूको पनि लर्को लागेको छ । त्यसमा गाउँघरमा विभिन्न आमा समुह, सहकारीहरूले सिस्नोको प्रशोधनमा जुटेका छन् भने शहरमा दर्जनौं सङ्घरसंस्था र कम्पनीहरुले विभिन्न ब्राण्डबाट सिस्नोको कारोबार गरिरहेका छन् ।

खेती गर्न र स्याहारसुसार गर्न नपर्ने जंगल, भीर र पाखामा त्यत्तिकै खेर गइरहेको सिस्नोबाट बनेको धुलो राम्रो मूल्यमा बिक्री हुनका साथै विदेश समेत निर्यात हुन थालेपछि सिस्नो उत्पादन र प्रशोधनमा लागेकाहरू पनि हौसिन थालेका छन् । सिस्नोको धुलोलाई दाल, ढिंडो, सुपको रूपमा बनाएर खाने गरिन्छ भने हरियो सिस्नोको मुन्टा तरकारीको रूपमा खानेहरूको सङ्ख्या बढ्दो छ । सिस्नो पोषिलो हुनुका साथै शरीरको रोग प्रतिरोधात्मक क्षमता बृद्धि गर्ने भएकाले पनि यसको माग बढेको छ ।

मुलुकमा चुलिंदै गएको व्यापार घाटालाई कम गर्न र अर्थतन्त्रलाई माथि उठाउन धेरै ठूलो कायापलट गर्नुपर्दैन । केबल जहाँ जे उत्पादन भइरहेको छ, जहाँ जुन स्थानमा जे कुराको सम्भावना हुन्छ त्यसलाई बुझेर आवश्यक व्यवस्थापन गर्न सके धेरै हुन्छ । सिस्नोको झार मुलुकका पहाडी क्षेत्रमा जहिंतहीं पाइन्छ ।

गाउँघरमा पाइने सिस्नालाई गाईवस्तुको लागि खोले वा गरिबहरुले दाल र सागको रुपमा प्रयोग गरिरहेको पाइन्छ । खाद्यान्नको अभावमा प्रकृतिले दिएको सिस्नोको प्रयोग भएको पाइन्छ । तर पछिल्लो समय सिस्नो औषधि सावित भएपछि यसको माग विदेशमा निकै महँंगो दरमा भएको पाइन्छ । धनीहरुले यसलाई बढी प्रयोग गरिरहेका छन् ।

सिस्नोलाई गुणस्तरीय औषधिय गुणलाई स्वदेशी बजार चिनाउनमात्रै सकियो भने यसको उपयोगिता बढेर आर्थिक क्रियाकलाप बढ्छ । यसको विदेशमा हुने माग बमोजिम निकासी गर्न सक्यौ भने नेपालले अहिले झेल्दै आएको व्यापारघाटाबाट बनेको घाउलाई मल्हम लगाउन सकिन्छ । हामी कहाँ अथाह मात्रामा विभिन्न फाईदाजनक बहुमूल्य जडिबुटीको सम्भावना रहेको छ । तर त्यसको पहिचान हुन नसक्नु अहिलेको विडमम्बनाको रुपमा लिनुपर्छ । सजिलै पाइने देशको जुनसुकै ठाउँमा उत्पादन गर्न सकिने सिस्नोलाई विभिन्न तरिकाबाट प्रयोग गर्न सकियो भनेमात्रै पनि यसैबाट देशमा निकै नै धन कमाउन सकिन्छ ।

सिस्नो जहाँ कही पनि पाइन्छ तर त्यसलाई अहिलेको अवस्थामा पनि गाईवस्तुको खोलेको रुपमा प्रयोग भईरहेको हामीले पाएका छौं । अमेरिका, बेलायतजस्ता देशमा सुप, तरकारी, चिया, जुस, औषधि आदि विभिन्न रूपमा सिस्नुको पात तथा जराको प्रयोग गर्दै आइएको छ । यसका साथै सिस्नोको प्रयोगबाट अन्य फाइदा पनि प्राप्त गर्न सकिन्छ।

सिस्नोको नाम सुन्नासाथ हामी हरियो पात भएको काँडे घाँसलाई सम्झिन्छौ । सिस्नोसँग परिचित भएकाले त अझै यसलाई पोल्ने घाँसका रुपमा चिन्दछन् । हालैको एउटा अनुसन्धानले गाउँघरमा पाइने सिस्नु मानव स्वास्थ्यका लागि मात्रै नभई जीवजन्तुको लागि पनि बहुउपयोगी रहेको देखाएको छ । सिस्नोको मुन्टालाई दानाका रूपमा खुवाएको कुखुराले तुलनात्मक रूपमा धेरै अण्डा पार्ने, मासु स्वादिलो हुने र अण्डासमेत गुणस्तरीय हुने देखिएको छ ।

साथै सिस्नोबाट तयार पारेको दाना खाएको कुखुराले साधारण दाना खाएको कुखुराले भन्दा दोब्बर बढी अण्डा दिने गरेको पनि अनुसन्धानबाट खुलेको छ । सिस्नो खुवाएको बंगुरको तौल नखुवाएको भन्दा धेरै भएको र मासुसमेत स्वस्थ्य रहेको पाइएको छ । त्यसैगरी सिस्नुलाई दानाको रूपमा खुवाइएको गाईको दूधको परिणाम र दूधमा चिल्लो पदार्थको मात्रसमेत उल्लेख्य बृद्धि हुने गरेको अनुसन्धानले प्रमाणित गरेको छ । सिस्नु खाँदा हाडजोर्नीलगायतका शरीरका विभिन्न रोगको निदान हुने विश्वास गरिन्छ ।

सिस्नोमा के के पाइन्छ ? रायोको सागमा ३ सय ५० आई.यू.भिटामिन मात्रै पाइन्छ भने सिस्नोमा १२ सय आई. यू. भिटामिन ए, र भिटामिन सी अत्यधिक रुपमा पाइन्छ । तस्तै आइरन, फमिक एसिडलगायतका अन्य तत्वहरु पनि यसमा पाइन्छन् । भिटामिन पाइने अन्य तत्वहरु भन्दा सिस्नोमा सबभन्दा बढी भिटामिन हुन्छ ।

सिस्नोको नियमित प्रयोगबाट किड्नीको समस्या, पिसाब पोल्ने, दम, बाथ रोग, डाइटब्यालेन्सलगायत रगत उत्पादन गर्ने, रगतमा हेमोग्लोबिनको मात्रा बढाउने काम गर्छ । यसका साथै सिस्नोको मेहन्दी बनाएर कपालमा लगाउँदा कपाल झर्नबाट रोक्छ भने कपालको चाँया पनि हटाउँछ । महिनावारी अनियमीत हुने ग्यास्ट्रिक, स्त्रीरोग, बाथ, खाना नरुच्ने, मधुमेह, उच्च रक्तचाप, सुगर, जण्डिस, प्यारालाइसिस, पथरी, ग्याष्टिक, बाथ, अल्सर, कब्जियत, पायल्स, मधुमेह, जुका, युरिक एसिड, मुत्ररोगी, रक्तअल्पता, नपुसंकता, बाझोपन भएका बिरामीलाई उपयोगी मानिन्छ ।

त्यसैगरी पुरुषको शुक्रकिट उत्पादन, भाँचिएको र मर्केको हाडहरुलाई जोडन, आँखालाई तेजिलो र अनुहारलाई चम्किलो, शरिरलाई फुर्तिलो, छरितो र आकर्षक बनाउन, ढाँड दुख्ने, घुँडा र जोर्नी दुखेको, झस्को पसेको, सर्को पसि सोला हान्ने जस्ता रोग निको पार्न सिस्नोको पाउडर प्रयोग हुने गरेको छ । यसलाई झोल बनाएर खाना सँगै प्रयोग गर्न पनि सकिन्छ र उमालेर खान सकिन्छ । यसमा हुने रौ जस्तो झुसमा हुने फर्मिक अम्लले पोल्ने र हिस्टामाइनले सुन्निने भएकोले पीडादायक हुन्छ तर पानीमा उमालेपछि ती तत्वहरू नास भएर जान्छन् ।

यसको सोहि दुर्गुणको कारण पहिले पहिले यातना दिन तथा सजाय दिन यसको प्रयोग गरिन्थ्यो । यसमा हुने भिटामिन ए, भिटामिन सी, भिटामिन डी लौहतत्व, पोटासियम, म्यागानिज, क्याल्सियम जस्ता पौष्टिक पदार्थको कारण उत्तरी तथा पूर्वी युरोपमा यसको झोल लामो समयदेखि प्रचलित रहेको छ । यसमा २५५ सम्म प्रोटिन हुन्छ त्यसैले यो शाकाहरीहरूको लागि अति उत्तम भोजन हो । सिस्नोको प्रयोग गर्ने विधि १० ग्राम सिस्नोको धुलोलाई २ सय मिलिलिटर तातो पानीमा मिसाएर रातभरि भिजाएर छोडिदिने र बिहान खाली पेटमा खाने । यसरी नियमित रुपमा प्रयोग गर्दा छोटो समयमै यसबाट फाईदा लिन सकिन्छ ।

मानिस स्वस्थ रहनका लागि पनि भित्री पेटको सफाई अनिवार्य हुन्छ यसको लागि सिस्नो भन्दा उत्तम विकल्प अरु केही हुन सक्दैन । शरिरका भित्री अंगहरुको सफाइ गर्ने उपाय सजिलो छ । तर हामी कतिले थाहा पाएर पनि त्यो उपाय प्रयोग गरेका छैनौं । शरिरका बाहिरी अंगको सफाइका लागि पानी, श्याम्पु र साबुनले नुहाए जस्तै भित्री अंगको सफाइका लागि सिस्नु खानु पर्ने वैज्ञानिकहरुले बताएका छन्न् । हामीले हप्तामा एक पटक पानीले नुहाए जस्तै गरी नियमित रुपमा हप्तामा एकपटक सिस्नु खाने ग¥यौं भने शरिरका भित्री अंग पनि सफा हुने नेपालका कृषि बैज्ञानिकहरुले पत्ता लगाएका छन् ।

हप्ताको एकपटक सिस्नु खानाले पेटमा रहेका सबै बिकार दिसाको माध्यमबाट बाहिर जाने तथा दिसाको थैलो सफा हुने कृषि बिज्ञहरु बताउछन् । हप्तामा एकपटक सिस्नु खाने मान्छेसँग जुनसुकै प्रकारका रोगहरुसँग लड्ने क्षमता पनि बढी हुन्छ । सामान्यतया यस्ता मान्छेलाई कुनै पनि रोगले छुँदैन । बहुगुण भएको यो सिस्नो हाम्रो पहाडी क्षेत्रका गाँउ घरका वारीका कान्लामा पाईने हुँदा घरमा यसलाई सागको रुपमा पनि प्रयोग गर्न सकिन्छ । हामीले खाने सागहरु मध्ये सिस्नु पनि एक उत्कृष्ट सागमा पर्छ ।

यस्ता अमूल्य जडीवुटीहरु हाम्रौ घर आंगनमा भएता पनि यसको प्रयोग कसरी र केमा आउछ भन्ने थाहा नहुँदा हामी यस्ता खालका जडीवुटीलाई काटेर त्यसै नष्ट गर्ने र घर पालुवा चौपायको लागी खोले, सोत्तर, घाँस जस्ता कार्यमा प्रयोग गरी रहेका छौ । हाम्रो देश कृषि प्राधन देश भएको हुनाले यहाँ मध्यम वर्गका मानिसहरुको धेरै बसोबास छ र गरिबीको रेखामुनी पर्ने मानीस जो अस्पतालको पहुँच भन्दा धेरै टाढा रहेको छन् ।

यस्ता खालका मानीसहरुलाई यी बहुआयमिक खालका गाँउघरमै पाईने जडीबुटीका बारेमा चेतना दिन सके औषधी नपाएर अकालमा ज्यान गुमाउन बाध्य मानिसको संख्या कम गर्न सकिन्थ्यो । त्यस्तै जागिर नपाएर विदेशीएका जनशक्तिलाई हाम्रा गाँउघरका जडीवुटीको सदुपयोग बारेमा बुझाउन सके यस्ता बहुआयमिक जडीबुटीको खेती गरी आयआर्जनको राम्रो स्रोत हुने र यसरी विदेशीने जनशक्तिलाई कम गर्न मद्दत पुग्दथ्यो ।

नेपाल विकास उन्मुख राष्ट्र भएको हुँदा देशमा पाइने जडीबुटी संकलन गरी प्रशोधन गरि औषधिको रुपमा विदेश पैठारी गर्न सके राष्ट्रले राम्रो आम्दानी गर्न सक्थ्यो र रेमिट्यास र वैदेशिक सहयोगको भर पर्नुपर्ने बाध्यता अन्त्य हुने थियो ।

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*